ZAMAN ÇİÇEĞİ

“(Halk) kendisine dürüst davranılmadığı

  için dürüst olmaktan çıktı ve güzel

  işlerle sonuçlanmayan güzel sözler

  dinleye dinleye güvenini yitirdi.”

                                                               LAO, TZEU-17, M.Ö.600.yıl.

Aha şurada

şuramda

göğsümün üstünde

eski türkülere inat

eski özgürlüklere inat

duruyor gün yirmi dört saat

demir kelepçelerle

kuşatılmış sevinçlerim.

Aha şurada

şuramda

kara saçlarımın altında

yıllarca bugüne büyüttüğüm

büyütmek için

tarlalarımı her gün sürdüğüm

beynimin ince zarları içinde

dimdik ayakta duruyor

demir kelepçelerle

örülü düşüncelerim.

Koşuyordum,

öğrenmiştim koşmayı dünlerden

bugünden yarına taşıyordum sevinçleri

ayaklarımın ince parmakları üzerinde

aha... bu yollardan geçiyordum

imbikten süzülürcesine geçiyordum

takılı kaldı ansızın bir dönemeçte

yarına gebe parmaklarım

Aha . . . oradaki

sendin kırmızı bir mumla mühürleyen kapımı

bilinçaltına itilmiş düşlerle

arada bir aydınlanan gözlerinden itiyordun ışığı

tedirgince örüyordun zincirini karanlığın

Aha sen . . .

hadi kalk oradan

zamanın kızgın demiriyle oynama

ben ki spartaküs’le başladığım yolculuğumda

çoğala çoğala gelmişim

gürül gürül gelmişim

kurbanlar vere vere büyütmüşüm yatağımı

bir umut gibi

bir ışık gibi

nice milyonların kapısından girmişim

kalk oradan,

zaman çiçeğini avuçlamışım

binlerce yol olmuşum yarınlara

T. Ayhan ÇIKIN

/1983/

Fotoğraf : Başak Hülya Ekmekçi; Zaman/sız Vişne Çiçeği; Eylül 2014