BAHAR

hafiften bir yağmur yağar yapraklarıma

büyür denizlerde yarına ellerim

bir ağaç dalına yürüyen suyum baharda

çiçeklerimi en ışıklı günlerini uzattım mevsimlerin.

haydi, yürü!.. aş ırmaklarını geleceğin

kuş gagalarında asılı kalan günlerimi aydınlat

ince bir teldir şiirlerim sazımda

en güzel türkülerini söyler arılar çiçeklerin.

şırıldar gözleri sevgilimin dağ derelerinde

gül açar askerlerin matarasında sular

ince kumlar topa tutar kıyılarını denizin

çiçeklenir barış ağaçları kan sularında.

söyle bahar şarkılarını umut yeşillerinde

/geleceğe gebe tüm çiçekler sende açar/

/sende döllenir tohumu en yüce değişimlerin/

seni dinliyorum tüm çağları aşarak

söyle şarkını ey!. bahar

seni dinliyor tüm kuşakları geleceğin

/geçmişi tarihe bırakarak./

T. Ayhan ÇIKIN

/1983/

ÇAĞIRIR SEVİŞMEĞE

ya da

FETHİYE’DE BİR AKŞAM

Gün sildi izlerini dallardan

sisli kanatlarını serdi gece körfeze

bitmeyen yolculukları başlar yunusların

yüzyılları kuşatan amintasların aynasında

likyalı taş ustası aftol’un keskisinden

ince bir ışık süzülür geleceğe

seslenir sevişmeğe.

Gün sildi izlerini dağlardan

denizin en uzak yerlerine

ışıktan tellerini germiş güneş

mendos’un ayak basmamış mağaralarında

torbalarında çabuk tükenen

/azıklarıyla çobanlar/

gizli bir iple uzanır sabaha

ışıldar sevişmeğe.

Uzun bir çiçektir mart göğünde güneş

bir uyanış türküsüyle çırpar

/deniz kanatlarını martılar/

emer arılar çiçekleri

/yeniden peteklenmiş kovanlarında/

türkülenir geceyle yaylalar

yeşeren yapraklarında oynaşır

/oğlaklar çalıların/

koşar sevişmeğe.

Gün sildi izlerini dallardan

seki yaylasında ormanlar

ışıktan saçlarını tarar denizin aynasında

çağları aşan bir türküdür likyalı mezarlar

çırpar çam pürçüklü saçlarını yörük kızları

çağırır sevişmeğe.

T. Ayhan ÇIKIN

/1971/

ÖZGÜRLÜĞÜN ELLERİ

Yaşamak

nasırlaşmış avuçlarımda bir umut

yaşamak

gözlerime dolmuş

kızıl bir güneşin gölgesinde

ateşe kesmiş bir bulut

bulutta yaşamak

yaşamakta bulut

gözlerimden düşen bakışlarımdan

ha yağdı

ha yağacak

yaşamak.

*

Bir prometeyim

en büyük fırtınalara gebe

elimde meşalem güneşten

tüm tanrılara karşıyım

ve yüceyim hepsinden.

*

Aydınlık bir çağa doğru uzanmış adımlarım

parmaklarım

parmaklarım ciğerlerimde

yarınlar kimselerin değil

/hep benim/

benim çıramla aydınlanacak gelecek

bugün değilse de yarın

bütün zeüsler ölecek.

*

Bir prometeyim yirminci yüzyılda

zincire vurulmuşum

ekmeğimle, işimle

soylu bütün düşlere

/ağlayan bebeğimi/

emzirmekten sıska düşmüş eşim

toprağım ekmeğim

özgürlüğüm ellerimde

özgürlüğüm aşım.

ve beni kırılmaz zincirler gibi bağlayan

/ i ş i m/

elveda . . .

*

Yüceyim ben tüm tanrılardan

benim çıramla aydınlanacak gelecek

bugün değilse de yarın

bütün korkularıyla

zeusler ölecek.

T. Ayhan ÇIKIN

/1971/