ÇAĞIRIR SEVİŞMEĞE

ya da

FETHİYE’DE BİR AKŞAM

Gün sildi izlerini dallardan

sisli kanatlarını serdi gece körfeze

bitmeyen yolculukları başlar yunusların

yüzyılları kuşatan amintasların aynasında

likyalı taş ustası aftol’un keskisinden

ince bir ışık süzülür geleceğe

seslenir sevişmeğe.

Gün sildi izlerini dağlardan

denizin en uzak yerlerine

ışıktan tellerini germiş güneş

mendos’un ayak basmamış mağaralarında

torbalarında çabuk tükenen

/azıklarıyla çobanlar/

gizli bir iple uzanır sabaha

ışıldar sevişmeğe.

Uzun bir çiçektir mart göğünde güneş

bir uyanış türküsüyle çırpar

/deniz kanatlarını martılar/

emer arılar çiçekleri

/yeniden peteklenmiş kovanlarında/

türkülenir geceyle yaylalar

yeşeren yapraklarında oynaşır

/oğlaklar çalıların/

koşar sevişmeğe.

Gün sildi izlerini dallardan

seki yaylasında ormanlar

ışıktan saçlarını tarar denizin aynasında

çağları aşan bir türküdür likyalı mezarlar

çırpar çam pürçüklü saçlarını yörük kızları

çağırır sevişmeğe.

T. Ayhan ÇIKIN

/1971/