SİMURG’A GELENLER /ZAMAN ÇİÇEĞİ

ZAMAN ÇİÇEĞİ*

                   Refik Uğur

        

Tuğhan Ayhan Çıkın’ın özgün şiir topraklarında yetişen ürünlerini okura sunan 78 sayfalık bir şiir kitabının adı.

1946 yılında Yatağan’ın Cazkırlar köyünde doğan ozan çobanlık ve işçilikten boy veren uğraşlı yaşam öyküsünü, profesör kimliğiyle gerçek bir bilim adamlığı doruğuna çıkarmanın inadına sürdürmüştür. O’nun bu serüvenli yaşantısı, sanatının ve şiirinin temelini sağlam kültür taşlarıyla oluşturmaya da yetmiştir. Anadolu’nun özekinsel kilimini dokuyan her bir şiiri sınıfsal çelişkilerin kimliğinden süzülerek evrenselliğe ulaşmanın tadını okurun dudaklarına sürmektedir.

Ege Üniversitesi Basımevi Müdürlüğünden yayınlanan Zaman Çiçeği, ülkenin bildik sorunlarını inceden aykırılıklarının coğrafyasına çekmeye başarmış bir kitap olarak elimize ulaştı. Dahası toplumsal açılımların karşıtlıkları, okurun avuçlarına hemencecik çiziliverdi kendiliğinden.

“aha şurada

şuramda

…

duruyor gün yirmidört saat

demir kelepçelerle

kuşatılmış sevinçlerim”

                   (Zaman Çiçeği, s.33)

dizeleri, bitimsiz umudun inadını örnekleyen bir belge gibidir. Tuğhan Ayhan Çıkın, toplumsal somutlamayı gerçekleştirirken dizelerinde yalnızlığın ordularını kurmada zorlanmaz.

“ulu sesler içinde sessiz duran dağım

yağmur sesli çakallar yuvalamışlar bağrını

çoğalır uğultular rüzgarlı ormanımda

beyaz bir gelinlikle duvaklanmış çamlarım

kış ansızın tüner doruklarımda”

                            (Kış, s. 7)

dizeleri dilselliğin , düşüncenin sınırlarını ortadan kaldırmayı ustalıkla başarmanın tadıyla tanıştırır insanı.

Böyledir böyle olmasına ama, çelişkilerin değirmen taşını  yüreğinde durmadan döndüren ozan yüreğinin kendi dikeniyle kanaması da ödenen bedelin zoru değil midir? Tıpkı;

“hangi dudaklardı öpemediği bilmiyordu

kadınsı caddelerdi hep ellerinde

çaresizliğini kaldırımlara tükürüyordu

avanaksı türküler dökülüyordu dudaklarından

hangi ellerdi tutamadığı bilmiyordu

….

uzak bir sevgiydi özlemlerinde

yarınlar hasad ediliyordu tarlalarda

…

bir adam yalnızlığını gülüyordu”

                   (Bir Adam Yalnızlığını Gülüyordu, s.60)

dizelerine mülteci duygular gibi.

Kalemine sağlık , sevgili Tuğhan Ayhan Çıkın öğretmenim.

İsteme adresi : Adildemir Sitesi Blog 19/1,No 2, Bornova/ İzmir

*

(*)Refik Uğur, Simurg Dergisi :16, Sonbahar 2000, Ankara, s.15-16

*

Not :

Refik Uğur Beyin adını duymuş ve şiirlerini okumuştum . Ancak kendisiyle Kasım 2014’de Ulusal Eğitim Derneği İzmir Şubesinde tanıştım… 15 yıl önce ilk şiir kitabım için bir tanıtma yazısı yazdığını, bunu Simurg Dergisinde yayınladığını söyleyince , içimde tatlı, hüzünlü bir sevinç dolaştı…Çünkü o günkü koşullarda kitabımı dağıtacak durumda değildim… Birden aklıma sevgili A. Neyzar Karahan geldi… Demek ki sevgili arkadaşım İzmir dışına kitapları ulaştırmış… Her iki dostumu da sonsuz teşekkürlerimi sunarım.

taç

29.03.2015