30 Mart 2015 Pazartesi

Yeniden şiir… Neden şiir?... 5. şiir, büyüsel ve çekici bir özelliğe sahiptir…


Herkesi kapsayan güzelliği açıklamak için, geçmişin harikulade öykülerinden  günümüze kadar, onu taşımak  ve belleğini derinden etkilemek için, şiirin çekiciliği ve ayartıcılığı kullanılır.
Bu büyü ve çekicilik, onun bize öyküsünü aktardığı, pek çok ünlü kişilerden biri tarafından sembolize edilir : Orphée.
               ..
geceleri yıldızları  çağır odana
çiçekleri tozlaştır arı kanatlarında
balıklarla oynaş dere kıyılarında
seslen göğün en yüce katındakilere
vermezlerse yanıt
at gitsin
aç göğsünü sevdanın sonsuzluklarına
tut ellerinden üşümesin geceler
çık gel en beklenmedik anlarda
çağır uykularında çılgın Orphée'yi
gelmezse
at gitsin

T. Ayhan ÇIKIN
*
Orphée'yi herkes ilk şair olarak kabul eder.
Orphée, insanları, hayvanları, bitkileri ve ayni zamanda taşları sesi i ile konuşturan  bir kitaraya sahiptir.
 Kitarası ile O, tanrılara dahi hoşnut etmektedir. Karısı Eurydice, bir yılan ısırması sonrasında ölür. Orphée, sevgili eşini kendisine vermeleri için tanrılara kandırmak üzere cehenneme iner.  Tanrıları, yakarışı ile karısını kendisine vermelerine razı eder. Fakat tanrılar, yeryüzüne varıncaya kadar, onu kucaklamamasını ve  Eurydice'e  söz söylememesini isterler.
Orphée verdiği sözü tutamaz ve Eurydice'i kaybeder.
Orphée, her şairde yaşar ve öyküsü her şiiri sembolize eder. O, ölüm üzerine şiir veren gücü sembolize eder : Ölümü yenen salt yetenek  olan aşkı ve şiiri.
Fakat bu zafer, arzunun sabırsızlığıyla durmaksızın tehdit edilir.
 Ayrıca Orphée gibi, ozan  yasaklara karşı gelir, aykırılıklar yaratır .
O, dilin derinliklerine, kendisinin derinliklerine iner, kendisi olmanın büyük ayrımına  bakmayı cesaret eder veya inceden inceye kendini yoklama yürekliliğini gösterir. Orphée gibi şair, sözleri ile meydan okuyarak  ölümü yenmeyi düşünür.
....
Ölüm döşeğime yazar her gece kimliğini
Kararır içimdeki bütün maviler
Acı türkülerdir delip geçen yüreğimi
Seninle başladığım bu yolculukta
Yaşam yeniden yazılır bir kır çiçeğinde.

T. Ayhan ÇIKIN
(Ortak Kalpler Türküsü, İstanbul,2005,s.11)
*
Orphée gibi, bütün zamanların tüm şairleri - onun adını anarak - ölüm korkusunu yenmeyi denemişlerdir.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder